Karanlığı Taramak

PKD'den uyuşmuş, algıları açılmış geçmişine dair bir bakış. Bir günah çıkarma belki; belki yeterince yaşanmamış şeylere hasret; büyük ihtimalle en çok, kendisinin diğer birçok arkadaşı gibi yaşamının yitirmeyişinden kaynaklı manasız bir suçluluk duygusu. Sonsözde kendisinin de dediği gibi tamamen objektif, ama yine eleştirel, tüm kurumlara, bilhassa da gözetlemeden yaşayamayan devlete karşı. Tam olarak anlayamadığım bir yönüyle aşırı hüzünlü. Her paragrafta çaresizlik ve kapana kısılmışlık yoğun. Sanki çokça da pişmanlık. Okudukça hüzüyor insanı, hüzdükçe, sonuna doğru gittikçe, o çaresizliğin etkisinde, ne olacağını bilsek de, fazladan biraz daha hüzülüyoruz. PKD'ye tapıyoruz.