Bot Hikayesi

Bir çocuk kitabı, koca bir dünyanın yükünü taşıyabilir mi? “Bot Hikayesi”ni okuduktan sonra bu soruya gönül rahatlığıyla “Evet” diyebiliyorum. Yolculuk, taşınma, yer değiştirme, göç üzerine kitaplar ararken rastladım bu kitaba. Ama karşıma çıkan şey yalnızca bir hikâye değil, güçlü bir empati çağrısıydı. Göç kavramının soğuk istatistiklerden çok daha fazlası olduğunu, bir çocuğun gözünden, bir kardeşin kalbinden, bir ailenin sessiz telaşından hissedebiliyorsunuz sayfalar ilerledikçe. Kyo Maclear’ın kaleminden ve Rashin Kheiriyeh’in duygu yüklü çizgilerinden doğan bu resimli kitap, her sabah gözlerini açtıkları evlerini terk etmek zorunda kalan iki kardeşin yolculuğunu anlatıyor. Artık yuvaları, bir bot. Eskisi gibi dört duvar değil, bir sığınak gibi. Üstelik bu yuva her gün başka bir yere demir atıyor. Belirsiz bir zaman ve mekânda, yerinden edilmişliğin ortasında umuda tutunmaya çalışıyorlar. Hikâyenin ismi basit: “Bot Hikayesi”. Ama içeriği o kadar katmanlı ki… Kimi zaman bir yorganın altına gizlenmiş korku gibi, kimi zaman küçük bir çocuğun sırtında taşımak zorunda kaldığı bir yük gibi ağır. Aynı zamanda da umut dolu: Çünkü çocuklar her durumda yeni bir hikâye yaratmanın yolunu buluyor. Dünyanın sırtını döndüğü, gözlerini kaçırdığı ama her gün binlerce insanın yaşadığı bir gerçekliğe dönüp bakmaya cesaret ediyor “Bot Hikayesi”. Ve bunu, çocuklara anlatmanın en sade ama en etkili yolunu buluyor: Sevgiyle, dürüstlükle, hikâyeyle. Bir kitap, hem çocuklara hem yetişkinlere aynı anda dokunabilir mi? “Bot Hikayesi” işte bunu başarıyor.