Ara Nağme

Her yerinden vıcık vıcık acı akan bu kitabı beğenmedim. Özel olarak kötüyü görmek ve göstermek amaçlı olmadığını düşündüğüm halde her öykünün merkezinde ve ulaşabildiği tüm uçlarında acı ve üzüntü karışımı bir kötülük sunulmuştu ve hatırlayabildiğim kadarıyla sadece bu sunulmuştu. Bundan başka herhangi bir duygu ya da durum aklımda kalmadı. İçimi bu derece daralttığı ve beni bu kadar bunalttığı için bile yazarın anlatımını kolayca başarılı bulabilirim. Ama bu dil becerisine ek olarak, konularında ya da anlatımında yeni, heyecan verici herhangi bir şey de bulamadım maalesef. Duygu sömürüsü olarak algılanabilecek (yazarın böyle bir amaçlı olmadığına eminim) seviyede, mutlak bir şekilde kötü durumlara odaklanmış bir eserden, edebi olarak ne kadar yetkin olursa olsun, keyif alabileceğimi düşünmüyorum. Ara Nağme de bu düşüncemin güçlü bir örneği oldu.