Yüzüklerin Efendisi Birinci Kısım Yüzük Kardeşliği

Tutup burada LotR övecek değilim. Ben daha çok, okumak için bu kadar beklettiğime hayıflanıyorum. Ama benim açımdan çok da anormal değil bu durum, zira fantastik edebiyatla aram hiçbir zaman çok iyi olmadı. Neyse. Açıkçası önyargılarımın boşa çıktığını gördüğüme sevindim. Her şeyiyle harika. Her ne kadar bazı kısımlarında biraz sıkılsam da -ki bunlar hakikaten azdır- elimden bırakamadığımı da belirtmeliyim. Tolkien, sık sık 'alegori falan yapmadım, düz yazdım öyle' demiş. Haklıdır, yazarın kendisi öyle diyorsa doğrudur. Ama belki de, tüm romanın, başlı başına bir alegori olmadığını söylemiştir aslında; zira kısmi göndermeleri görmezden gelmek de zor. Mesela 'Galadriel'in Aynası' bölümünde Sam, yani Shire'ın yani sanayi devrimi öncesi tarım İngilteresi'nin en hakiki ferdi Sam, şunları görüyor -kuvvetle muhtemel uzak bir geleceğe dair- aynaya bakarak: "Fakat o sırada, artık Eski Değirmen'in de yok olmuş olduğunu fark etti; değirmenin yerine kocaman kırmızı kiremitli bir bina dikilmişti. Bir kalabalık, harıl harıl çalışmaktaydı. Az ileride uzun, kırmızı bir baca vardı. Ayna'nın yüzeyine siyah dumanlar yayılıyor gibiydi." Çok bariz bir sanayi devri tasviri, değil mi? Büyük fabrikalar, dev bacalar, dumanlar... Sam'in Shire'ına dair duyduğu korkuyu Tolkien, belki serzenişle dile getiriyor. Belki o fabrikalar II. Dünya Savaşı'nda kullanılan silahları üretiyorlar zira, belki de uçakları, tankları. Neyse. Daha bir sürü şeyi gözden kaçırmış olduğuma eminim, ama önsözde de bahsettiği gibi, bu haliyle, yani kaçış edebiyatı olarak bile, yeterince harika.

Yüzüklerin Efendisi serisinin ilk kitabını bende bitirdim! Ah Hobbitler! Çok yaygaracı ve eğlence düşkünüler. Kitabın başlangıcı sırf onların Shire daki hayatına adanmıştı. Onları okumak, yaşamak beni gerçekten yordu. Eğlenceliler ama! Bunu es geçmemek gerek. Özellikle attıkları her adımı, elflerde böyle gerçi, şarkı ile tamamlamaları beni bunalttı. Frodonun 50 yaşında olduğunu hiç düşünmemiştim. Göstermiyor ama değil mi? Her ne olursa o Eylülün 22 sinde başlıyor yolculuklar demek daha doğru olur belki de. Sam, Frodo'nun sadık yardımcısı, kitabın sonuna doğru o sevimli espirili tavrını takınmaya başlıyor. Filmlerde ondan pek hoşlanmaamıştım ama kitaplar... onlar ayrı bir büyü katıyor. Tom Bombadil, bu karakteri okumak çok zevli ve aynı anda sıkıcıydı. onun her şeyi bir oyun gibi görmesi zaman kadar yaşlı olması gibi detaylar ve onun sevgili eşi ile hayatı gerçekten hoştu. Elflere aşık oldum desem? Kitapta çok büyüleyici çizilmişlerdi. Hikayenin hep onlarda kalmasını istedim onları okumak...Ama her güzel şeyin bir sonu var. En azından Legolas bol bol vardı. O kar üzerinde uçan ayaklarıyla bizimleydi.Sevgili Yeşil Yaprak... Beklediğim gibi değildi ama, kötü olduğunu beğenmediğimi söylemiyorum. Sadece film bazı açılardan kitaptan çok daha görkemliydi. O konseyin toplanma anında bir ara sıkıntıdan bayılacağımı düşündüm, filmde en zevk aldığım anlardan biriydi. Özellikle arasıra girilen soy ağacı olayı benim kafamı çok karıştırdı. Sık sık wikipedia ya bakmak zorunda kaldım, neyse ki aradığımdan çok daha fazlasını bulabildim. Bazı şeyleri filmden asla anlayamacağım kadar iyi anladım. Herkesin kesinlikle okuması ve kendini bu büyülü dünyaya kaptırması gereken bir kitap. Arada sıkılacağınızı unutmamanız gerek. Bu ara Aragon ve Arwen'in ilişkisine dair hiçbir şey yok. Filmde onların evlenme sahnesi var ama kitapta sadece kral prenses ve Aragorn'un bir masada otururken olan sahnesinden başka pek bir şey yok. Kandırılmış hissediyorum. onların ilişkisi yok demiyorum tabii, sadece kesin konuşamazdım. Gandalf'ın o gizemli ben bilirim konuşmalarından tek sıkılan ben miyim acaba diye düşünmeden edemiyorum. Ama adamın ölümü bile tarz sahibi bunu kabul etmesem haksızlık etmiş olurum.

Efsaneye bir eleştiri yapılmaz zaten. Adamın büyük bir zekası olduğu kesin. Dili kimine biraz ağır gelebilir, başlarda akmayabilir ama alışınca çok seversiniz. Fantastik edebiyata gönül veren birisi olarak bu yolu açtığı ve sonrasındaki bir çok esere ilham olduğu için çok teşekkürler. Tolkien olmasaydı ne DnD olurdu, ne Buz ve Ateşin Şarkısı yazılabilirdi.