Anayurt Oteli - Bütün Yapıtları

Kısaca; Manisa’da Anayurt Oteli’nde yaşayan, o otelin her şeyi, hatta artık o otel olmuş, Zebercet’in inanılmaz tek düzelikten çıkışını anlatan bir uzun öykü aslında. Kısacık bir şey cidden. Ama roman, minicik ebadına bakmadan insanı derinden sarsıyor. Atılgan, yalnızlık ve kendine yabancılaşma temalarıyla, lime lime ördüğü romanını, son derece farklı bir üslupla yazmış. Kelimeler, cümleler, o kadar alışılmışın dışında ve tutarsız bir tarzda ardı ardına eklenmiş ki, en son sayfaya kadar kendine alıştırmıyor. Tıpkı karakterimizin içi gibi. (Öyle ki sonlara doğru okumak iyice zorlaşıyor, üç sayfa süren paragraflar, 15 satırlık cümleler arasında iyiden iyiye kayboluyoruz, yine Zebercet’le paralel biçimde.) Zaten ta en baştan da, bu ilginç isimli -ki ismi kadar kendi de ilginçtir- karaktere ısınamıyoruz bir türlü, özdeşleşemiyoruz. Her an bir gariplik yapabilecekmiş gibi bakıyor bize uzaktan, ne sevebiliyoruz, ne nefret edebiliyoruz. Cümleler ağır aksak ilerlemeye başladıktan hemen sonra, Zebercet’in kafasının içindeki anlık düşünceler arasında kayboluyoruz. Zebercet kim ki? Birisi. Herhangi birisi. Ufak tefek, sıradan, son derece gösterişsiz birisi. Birisi işte. Hayatıyla ilgili her şeyi, adeta dondurmuş Zebercet. Her gün aynı şeyleri yapıyor, bambaşka şeyler düşünüyor. Ama bir gün bir kadın kalıyor bir odada bir gece. Ondan sonra her şey değişiyor. İnceden inceye bir bilgelik seziyorsunuz Zebercet’te. Yaşamın anlamsızlığını tamamen çözmüş gibi aslında. Tam olarak romanda da belirtildiği gibi, "ne ölü, ne sağ" birisi. Öylesine zamanı geçirirken, belki de ezelden beri yapmak istediği şeyi yapmasına sebep olacak sebepler yaratmaya çalışıyor içinde. Büyük bir planın minik parçacıklarını düşüne düşüne buluyor sanki. Bir de -yine kitaptaki bir cümle ile- şöyle düşünüyor Zebercet, sık sık; "İllâ gerekli miydi başkaları?" Yalnızlığını o kadar kanıksamış ki artık (üstelik de hayatın ona alay edercesine verdiği otel katipliği görevine inatla, [zira neredeyse her gün bir sürü kişi görüyor, isimlerini öğreniyor, konuşuyor]) kimsecikler olmasa yeryüzünde, her şey yoluna girecekmiş gibi. Herkesi yok edemiyor tabi. Zıttı da iş görüyor. Dışarıdan bakınca sıradan, öylesine bir kitap gibi, Anayurt Oteli. Ama içini açınca bambaşka bir şey çıkıyor ortaya. Yine, tıpkı Zebercet gibi.

Çok fazla derin bir psikolojik yapıyı ortaya koymadan yüzeysel yani metalar veya/ve bireyler ile hızlıca girip çıktığı ilişkilerin psiko-tasviri çok iyi diyebiliriz. Cinsellikteki özgürce aktarım ve doğallıktaki dil, Türk edebiyatında o günlerde yazıya dökerken gerçek anlamda özgüven isteyebilecek bir konudur. Başka bir anekdot ise sanki Zeki Demirkubuz'un herhangi bir filmini izlemiş gibi oldum.

YouTube kanalımda Yusuf Atılgan'ın kitaplarını filozof ve psikanalistlerle yorumladım: https://youtu.be/N7qPdz3QdlE Oedipus kompleksi : Erkek çocuğun annesine duyduğu aşırı sevgi sonucunda babasının yerine geçme isteğinin saplantı hali. Nekrofili : Canlılar yerine ölülere yönelik bir cinsel istek duyma hali. Zoofili : İnsan ve hayvan arası cinsel eylemi ya da şiddeti tanımlamak için kullanılan bir terim. Gizli eşcinsellik : Kadının çekicilik yönü kuvvetli olduğunda erkekte oluşan şiddetli kıskanma durumlarında oluşabilecek klinik bir vaka. Adım Zebercet. Ne ölüyüm, ne sağım. Bilinçaltım dipsiz bir kuyu. Bir otel işletirim. Tavanarası katına bilinçsel olarak ulaşamayacağımı bilsem bile cinsel isteklerim Oedipus kompleksinin oluşmasını sağladı. Böylece Freud buna id adını koydu. id sensin ulan id babandır ulan anandır ulan karındır karım değil bir kadın adım zebercet bir otel işletirim babamdan kalma babamın adıyla kendimi tanıttığım olmuştur doğuştan bir yeteneğim var bilinçaltlarını görmek niye verdiğim para üstlerini almıyorsunuz insanlar alsanıza verdiğim üstleri kalmasın size ait bende bir şey illa etrafımdakileri eksiltmem mi gerek bir daha sizi içeri alan id olsun Otelimize hoşgeldiniz, buyrun. Boş odamız yok. Şu an ego katı üzerinde bulunuyorsunuz. Ne kadar da normal görünüyorum değil mi? Sanki hiç id ve süperegoya sahip değilmişim gibi duruyor. Yalan yahu, külliyen yalan. Hayır, size dememiştim. Ben bu kattan yönetiyorum bütün bu oteli. Bir kadın vardı, o gittikten sonra 1 numaralı odayı kimseye vermedim. Zaten kimse hak etmedi ondan başka. Karakterim bana insanların kapılarını dinleyip onların cinsel olarak haz alışlarını duymamı emrediyor. Ama ya 1 numaralı odadaki çatışmalarım? Ya idin haberi olursa bundan, ne yaparım sonra ben? Hemen tavanarasına çıkmalıyım her ne kadar süperegodan geçmek zorunda olsam da idimi unutamıyorum o yukarıda o her yerde bir kedi var zoofilik biri miyim ben hakkımda tek bildiğim şey adımın zebercet olduğu gerisi bilinçaltım madem annem benim hayallerimi süslüyor o zaman babam olmalıyım otoritenin ta kendisi öldürmek sokmak gizli eşcinsellik nekrofili sabah kalktığımda beni ilk karşılayan sarı donum İyi de, ben neden bu oteldeyim? Ben hazlarımdan ibaretim. İnsanlar yoksun hissederse ben yoksun hissederim. Anne, babamla vakit geçirebilirsin ama olmaz ki ben ne olacağım benliğim ne olacak otelim ne olacak bu otel neye yarıyor ulan o zaman bütün katlarını ben tasarladım bu otelin mimarı siz değilsiniz anne beni iste babamı değil yetersiz hissettirme beni kendime yok olun elimin değdiği insan yok olsun mezarlıkta görmek istiyorum sizi bu otele ayak basan bir kadın daha olursa kendisini hayat boyu bir penisten yoksun hissetsin karşılayamıyorum isteklerinizi oteldeki bütün odalar boş ama oteldeki bütün odalar dolu yukarıdan geldi emir esas bakmam gereken katlar aşağıki katlar ruj sür kadınıma temizlik yapıp durma sadece bıyığım var mıydı iyi de askerde değilim ki anne babamla mısın yukarılar beni sürüklüyor sürükl Zebercet soyutlanmadır. Toplumdaki bireysizleştirilmenin vücut bulmuş halidir. Canlılardan bulamadığını ölülerden, kadınlardan bulamadığını erkeklerden bulmak isteyen bir bilinçaltı virüsüdür. Bulaşıcıdır. Sanki herkes Anayurt Oteli'ne gelmek ister. Görünmezlik kremini getirin insanlar, ama bu bilince sürülür mü? Gelmeyecek mi? Hiç mi gelmez? Bütün kapılar kapalı otelde. Mahremiyet dağıtır isteyenlere. İstemezler miydi? Canları cehenneme... Alsalardı para üstlerini onlar da. Rahat bıraksalardı onu. Sonra yukarı çıktı. Adım Zebercet.