Aylak Adam

Bakışımızın ergenlikten olgunluğa doğru giderken, duraklarını, kaygılarını, heyecanlarını ve yaşama karşı tüm itirazlarını hissettirmesi ile birlikte, cümlelerin gizli arka odalarında kişinin kendisini bulması da romanda apayrı bir tarzı bize göstermektedir. Bir bakıma nihilistik bir bakış ile görünen aslında yaşamın ne kadar katlanmazlığıdır.

Çarpıcı ve de çarpan bir roman olan Yusuf Atılgan ’ın Aylak Adam ’ı yabancılaşmış ötekimize ışık tutarak C. karakterini aşağıdan yukarıya çekip tam da karşımıza oturtur. Kendimizi onda her ne kadar hissetsek de biz o değiliz, o da biz değil. Bizler toplumsal normlara karşı tüm mevzilerimizi kaybetmişken o sürekli savaşmaya ve absürt olanı görmeye devam eder. Aylaklık burada abes bir durum değil, tersine bir statü bir farkındalık çabasındaki merdivendir. C. karakteri normal biri değildir, bizden değildir, çünkü her ne düşünürse düşünsün her ne yaparsa yapsın, olguları ya da olayları bilincinde gerçeklik yargılamalarıyla ekip biçmeye başvurur. Böylece C. çevresindeki insanlar ile uyuşmaz. Aykırılık bir ahlaki durum şekline bürünür, düş dünyası baba faktörünün bombardımanı altındadır. Tüm çelişkileri zihin uzamında geçmişin etkisi altında biçim alırken dönüştürmek istediği yaşamı tümüyle kültürel kodlar ile karşı karşıya gelir. Yaklaşık on yıl önce tatile giderken yanıma alıp okuduğum bu roman, tekrar dönülmesi gereken eserlerden biri olduğunu bildiğimden bu kez Edebî açıdan önemini, Psikanaliz ve Varoluşçuluk etkilerine dikkat ederek incelemeye çalıştım.

Kitabı bitirdiğimde şimdiye kadar okumadığım için çok pişmandım. Uzun zamandır okuduğum en nefis kitaplardan oldu. İsmini dahi bilmediğimiz aylak ana karakterimizin gelgitleri ve umutsuz aşk hayatı üzerinden ilerleyen kitap beni kendine aşık etti. İyi ki okumuşum.