Bir Kırık Segah

valla açıkça söyleyeyim kötü kötü kitaplar okuduktan sonra kâmil erdem ilaç gibi geldi. ilk kitabını okumadım çünkü herkesin bahsettiği kitabı hemen okumayı sevmiyorum ben, sonra okuyorum, sular durulunca, niye bilmem. sonra önce bunu okuyayım dedim, bilmiyorum iyi mi ettim, sonra ilk kitabı da okuyacağım ama olgun ve üstünde çalışılmış dili çok hoşuma gitti. olaydan çok duygular, anlar üzerine yazılmış öyküler. biraz şiirsel dil. günümüz öykücülüğüne uzak sanki, sevmeyenler de olabilir ama dilini ve anlatımını öyle ustaca kurmuş ki bazen hangisini tercih ettiğinizin önemi kalmıyor. ama detayları müthiş gözlemlemiş ve betimlemiş, orası kesin. bazı öykülerdeki politik göndermeler bile çok kibar. bu vahşi çağda var mı böyle ince duygular dedirtiyor bazen. "ahlat altı" öyküsü ağlatıyor, benden söylemesi :) kitap hakkında notos'a yazdım: http://tembelveyazar.blogspot.com.tr/2018/05/bir-krk-segah.html

Kamil Erdem, farklı öykülerde, hep aynı sıkışmışlık hislerini yazmış. Aile ziyaretinde, bir saatin zembereğinde, cezaevinde, işyerinde, inme indiğinde vs. yaşanan ve bir duruma bağlı kalıp sıkışan hayatlar görmekteyiz bu kitapta. Yaş alan insanların ölümden duyduğu tedirginlikle, geçmişe duyulan özlemlerin yansıtıldığı kitapta bir kaç öykü gerçekten çok başarılı geldi bana. Şairane yazılan öyküleri seviyorum sanırım. Dört nala koşuyor bazen cümleler. Dil olarak fazlasıyla güzel betimlerle dolu olmasına rağmen içerik olarak farklı bir şey göremedim. Türk öykücüleri arasında kaliteli bir yerde olduğundan emin olduğum Kamil Erdem'in hayatın içinden sıradan öykülerdeki ruhsal çıkarımları yazması yerine, başka bir kurguda insanların psikolojilerinin anlatılması öykülerini tercih edebilirim şahsen. Son yıllara kadar hep aynı tarz hikayeler görmekten bunaldım zira. Bir kaçış öyküsü, boşvermişlik, sıkışan kalan insanlar harici dilini değil hayalgücünü yansıtan yazarları çok daha fazla benimsiyorum. Diğer kitabı bende okuma isteği uyandırmakla beraber, öykü tarzına alışık olmayanlara tavsiye edemem.