İntihar

“Geçmiş albeni kazanır, gelecek seni kendini çeker, ama şimdi üstüne çökerdi.” “Baban başkalarına sert davranırdı. Annense başkalarının acılarını paylaşırdı. Günün birinde sana kalan o sertliği kendine yönelttin. Baban gibi çektiren de annen gibi çeken de sen olmadın.” Édouard Levé kitabında arkadaşının intiharını (!) anlatıyor. Sanki arkadaşıyla sohbet eder gibi onun ölümü sonrası arkadaşının hayatını masaya yatırıyor. Belki hiç gönderilemeyecek, alıcı adresi olmayan bir mektup bu. İnsan ne için intihar eder sorusunun net yanıtını vermiyor ama insan yaşamı üzerinde düşünmenize olanak tanıyor. “Peru’ya gitmedin, siyah potinleri sevmedin, pembe çakıllı bir yolda yalınayak yürümedin. Yapmadığın o kadar çok şey var ki insanın başı dönüyor, çünkü bizim de yapamayacağımız ne kadar çok şeyin olacağını gösteriyor. Zamanımız yetmeyecek. Sen beklememeyi seçtin. Sonsuz sanıldığı için yaşama tutunulmasını sağlayan gelecekten vazgeçtin. İnsan tüm yeryüzünü kucaklamayı, tüm meyvelerin tadına bakmayı, tüm insanları sevmeyi isteyebilir. Bizi umutla besleyen bu yanılsamalara sırt çevirdin.” Kitabı tamamlayıp yayıncısına teslim ettikten on gün sonra yaşamına son veren yazar, tıpkı kitabındaki karakter gibi hep genç kalacak ve hep yaşayamadıkları ile anılacak.