Güngezgini

"Ailelerimizi içimizde taşırız. Bizi biz yapan budur." Bir çizgiromanın, duygularınıza bu kadar dokunup üstüne bir de sizi yaralayabileceğini düşünmezsiniz. Ama bu kitap bunu yapıyor. En gizli kasalara sakladığınız o ufak 'an'lara kadar inip kilitleri tek tek açıyor ve sizi dağıtıyor. Ölüm, hayat, aile ve aşk üzerine; yani kısacası her şey üzerine, muhteşem bir roman. "Ve bazen, yaşadığımızı ispatlayabilmek için, ölmemiz gerekti."

grafik romanların bu kadar etkili olduğunu fark etmek için teee bu yaşıma gelmem gerekiyormuş. güngezgini hayata dair ama en çok ölüme. okurken brás her öldüğünde hayatımı düşündüm. dönüm noktalarını… nerelerde eksik, nerelerde tam olduğunu. o an bir şey olsa ve ölmüş olsam neyin eksik kalacağını, neyin tamamlanmış olacağını. babamı düşündüm. cenazesinde dahi çekirdek ailemizi etkileyen bir küslüğün son bulduğunu… giderken bile bizi birleştirdiğini. şu hayatta tamamlanmış olarak gitmenin en mutlu, en doyurucu son olduğunu. nitekim kitabın sonunda da brás hele şükür tamamlanıyor. babasının ona yazdığı bir mektupla. ailelerimiz seçemiyoruz evet ama hayatta bize denk gelen güzel bir aileyse bir sıfır önde başlıyoruz. her şeye. her hayat bir mucize. spermin yumurtayı döllemesi, bir embriyonun bebeğe dönüşüp sağlıklı olarak dünyaya gelmesi bile. bunu biraz derin düşünürsek delirecek gibi oluyoruz. bu mucizenin üstüne kendimizden bir şeyler daha katarsak, işte o zaman sanat oluyor. bu kitap gibi. elektrik kesintisi sırasında doğan çocuğun yıllar boyu anlatılan hikayesi gibi. mitolojik göndermeleri, yanlış yapılan ama yıkılınmayan günleri, kıymetli bir arkadaşlığı anlattığı için çok sevdim.