Anarşık

İzmir’in kenar mahallelerinden yükselen, matrak ama hüzünlü bir koro gibi… Her biri kendi “Kürdan”ını anlatan karakterler arasında gezdikçe, hem gülüyor hem de toplumun gölgede kalan yüzüne bakıyorsunuz. Fuat Sevimay’ın dili esprili, samimi ve zekice siyasi dokundurmalarla dolu. Tam sahnelenmeye ne müsait bir metin diye düşünürken zaten tiyatro sahnesi için uyarlandığını öğrendim. Okurken hikaye, karakterler, sahneler sanki film izler gibi gözünüzün önünde canlanıyor. Okuduğum ilk Fuat Sevimay kitabıydı. Bundan sonra sık sık okuma radarıma girecek gibi.

En çok uzun göndermesini sevdim

"Kürdan" lakaplı bir adamın öldüğü ve ya ölmediği bir olay sonucu polis sorgusunda geçiyor kitabın konusu. Kürdan'ın hayatına girip çıkan tüm karakterlerin sırasıyla ifade vermesiyle şekilleniyor. Fuat Sevimay'ın ince mizahı, kurgunun tutarlı yanı akıcılığı kolay sağlıyor. Aralara sağlam eleştiriler gömmeyi de unutmamış yazar. Özellikle Kürdan'ın annesinin ve Kürdan'ın fahişe sevgilisinin pezevenkliğini yapan adamın sorgusunda kahkahalara boğuldum. Sorgudaki herkesin (kötü adamlar dahil) kitap okuyan bir kesim olması da ironi yaratıyor. Anlatımı çok beğendim. Bundan sonra okunacak yazarlar arasında.