Öbürküler

"Bizim millet unutmaya meraklıdır. Dünya ikiye yarılsa üç gün sonra dünyada olduğunu hatırlamaz." Mahir Ünsal Eriş'in yeni romanı Öbürküler , bence pek de roman değil. Bir novella. Uzunca bir öykü. Zira roman derinliğinde değil. Zaten trajikomik bir olayı anlatıyor; bir olay kitabı. Güzel de. Yalnız, sanki çok aceleye gelmiş. Roman olabilecekken olmamış. Karakterler derinlemesine işlenmemiş. Birçok sıradan hatanın yanı sıra, kurgusal sorunlar da var. Keşke biraz daha demlense, birkaç kez daha okunsaymış. Elbette bir sürü güzel yanı da var; mesela, her zamanki gibi üslubu. Mahir Ünsal Eriş'in bol virgüllü uzun cümleleri insanı sıkmamayı nasıl başarıyor, hep şaşarım. Sonra, kullandığı kelimeler. Eksantrik kelimeleri yine bolca ve güzelce kullanıyor; göze sokmadan. Ve hepsinden ötesi, tatlı ve naif bir İstanbul hikâyesi bu. İstanbul'un sevilesi dönemlerini anlatan, tuhaf bir gulyabani öyküsü. Ha bir de, 6-7 Eylül olaylarıyla ilgili acı dolu bir cümle var: "Şehir yenildi. İşgal askerlerinin rugan çizmelerine teslim olmayan şehir, topu topu kırk yıl sonra tek sesin sessizliğine yenildi."

Hafta sonu bir korku filmi izlemek için TV başına geçer, battaniyenin altında ürkerek, gerginlikle izleyerek müthiş bir gece geçirirsiniz ya. Öbürküler tam da bu tadı verecek size. Dönem romanı gibi, sıradan bir açılış yapan romanda birazcık ilerleyince uykumun açıldığını, özellikle orta bölümlerde epey korka ürke okuduğumu ve aynı gece bitirdiğimi söylemem gerek. M.K. Perker'in çizimleriyle zenginleştirilen Öbürküler'i gece okumanızı öneririm.