Nohut Oda

çok beğendim. belki son yıllarda hepimiz evlere kapandığımız, dış dünyanın hoyratlığından yuvalarımızda kurtulmaya çalıştığımız için anlattıkları, karakterlerin mekanla kurduğu bağları ustalıkla anlatmış. özellikle annemin çadırı çok tatlı, böyle insanı gülümseten bir öykü olmuş. aslında hepsi bitince insana bir mutluluk veriyor ki galiba çok ihtiyacımız var. betimlemelerde çok iyi olduğunu düşünüyorum melisa kesmez'in, sanki daha az benzetme ve daha çok diyalogla öyküleri daha da iyi olacak.

Önceki kitaplarını okumuş birisi olarak, yeni çıkan kitabını gördüğüm anda hemen alıp okumaya başladım. Gördüğüm ilk nokta Kesmez'in öykülerinin çok daha basitleştiği fakat dilinin bir o kadar daha sadeleştiği oldu. Olayların ilgi çekiciliğinden çok duyguların aktarılması konusunda ve akıcılığı sağlama konusunda çok daha başarılı bir yazar görmekteyiz bana göre. Tüm öykülerde sıkışmışlık hissi alıyoruz yine. 5 farklı öykü gibi dursa da sanki aynı duyguların insanları yer alıyor. 1-Kalanlar : Arkadaşının gidişinden sonra kendi evine sıkışan kadının hikayesi. 2- Son Bir Çay : Sevgilisiyle yaşadığı problemlere rağmen ilişkiye sıkışan kadının hikayesi. 3- Annemin Çadırı : TBir deprem sırasında ilişkilerini sorgulamaya başlayan bir ailenin kızının gözünden annesinin tasviri. (Çok güzeldi) 4- Görüşürüz : Babasıyla olan ilişkisinde adım atamayan kadının hikayesi 5- Kız Kardeşim Handan : Kesmez'in kitaplarındaki son hikayeler en iyisi oluyor. Burada da değişmemiş sıralama ve müthiş bir son ile bitmiş. Annelerini kaybeden 2 kardeşin, hayata tutunma mücadelesi anlatılıyor.