Kaplumbağalar Ölmesin

erkan karaaslan’ın çok kısa sürede iki baskı yapan “kaplumbağalar ölmesin” adlı öykü kitabı bence gayet hoş, dert ettikleriyle de anlattıklarıyla da okunmaya değecek bir öykü kitabı. arka plandaki bunca politikliğe rağmen 19 aralık katliamı, madımak, kürtlerin iki arada bir derede kalmışlıkları, 40 yıldır süren savaş ve pek çok öyküde kadın problemi… tüm bunları kör gözüm parmağına biçiminde vermemesi bence takdire değer. çünkü bizde ne zaman toplumcu bir mesele girse öykünün romanın radarına, anlatıcı öğretmen kisvesine bürünüp anlatıyor da anlatıyor. en çok “bitmeyen yaz” ve “kaplumbağa çobanı” öykülerini sevdim çünkü erkan bey çocuk anlatıcı işini güzel kotarıyor. aynı yerde geçen hatta bir yerde bağlanan bu iki öykü de o çocuksu anlatımı güzel yakalamış. “bitmeyen yaz”da zamanın bukalemuna benzetilmesi ve “kaplumbağa çobanı”nda matruşkaya benzetilen teyze detayına dikkat çekmek isterim. bunlar bir çocuğun yapacağı benzetmeler değil mesela, araya başka bir ses karışmış gibi. çocuk anlatıcıda kurduğunuz her cümleyi tekrar tekrar kontrol etmek gerekir çünkü yazar olan yetişkin illa bir şeyleri gözden kaçırabilir. bu küçük sorunlar dışında bu iki öyküde insan denen varlığın kötülüğüyle tanışan oğlan çocuklarını sevdim. erkan bey yine pek çok erkek yazardan beklemediğimiz biçimde kadın anlatıcıyı da ustalıkla kotarmış. ama kadın öyküleri biraz daha acemi kalmış bence çocuklara göre. ilk öykü “görülmüştür” hariç. bu öyküde her ayrıntı her duygu çok can yakıcı ele aldığı meseleden dolayı. sonu da tam olması gerektiği gibi. öyküde sadece anneyi sevmedim sanırım, ama sevilecek bir anne değil zaten, olmasa da olur gibi geldi öyküde :) ve bence kitabın en sağlam öykülerinden biri bizi çok acayip bir sonla baş başa bırakan, yok canım dedirten “kirpiye duyulan minnet”. cidden beklemiyordum, iki kere okudum. kitabın bütününe yayılan insan denen varlığın garipliği bence bu öyküyle doruk noktasına ulaşmış. farklı bir sesten, farklı bir tarzdan, pek de dokunulmayan şeylere dokunan öyküler…