Bekleyecek Vaktim Kalmadı Artık

Fournier bir anda çok popüler olduğu için açıkçası soğumuş, eserlerini bekletme kararı almıştım. Yapikredi Yayinlari'nı gezerken yeni çevrilen bir kitabı olduğunu görünce almadan edemedim. Hem kısacık bir geçiş kitabına ihtiyacım vardı. (Sizin de böyle kitaplarınız var, biliyorum :)) Tıpkı diğer eserlerinde olduğu gibi bu eser de hem hüzünlü hem de esprili bir dile sahip. 84 yaşındaki yazar ölümü bekleyişi ile yer yer dalga geçiyor yer yer ise zamanın hızla geçişine dair, sabırsızlığa dair düşüncelerini aktarıyor. Keyifli, kısacık ama yer yer de hüzünlü bir kitap.

Selam. Bu ayın bir diğer okuduğum kitabı Jean Louis Fournier “Bekleyecek Vaktim Kalmadı Artık" adlı kısa anlatısı oldu. Yazar anlatısında, tahammülsüzlüklerle dolu hayatında artık bekleyişin kendisini yorduğunu, zamanın uzamında yalnızlığın içinde bocalayışından ikrah ettiği, hızdan, acelecilikten tükenmişliğe doğru sürüklenişini vurguluyor. Editörünün kendisinden bir an önce yazmasını, hatta belirlediği sayfa kadar yazması için ikaz ettiğini, hatta beklenmedik bir şekilde göçüp gidebilme korkusundan onu aceleye getirdiğinden dem vurur. Ama yazar söylenen sayfadan bile daha azıyla bitirir yazınını. Görünen o ki editörün empoze ettiği beklenti değil, kendi istediği ölçüde yazıp bitirmekle sonlandırıyor kitabını. Önceki anlatılardan aldığım doyumu pek fazla hissedemedim. Fakat vermek istediği mesajı net bir şekilde ifade etmesini beğendim. #kitapalıntısı Dino Buzzati'nin romanı olağanüstü bir hayat alegorisidir, hep şaşırtıcı olanı beklediğimiz bu hayattaki tek hakiki olay ölümdür aslında. “Cesur ol Drago, bir asker gibi korkusuzca çık ölümün karşısına, tıpkı bir geçit törenindeymişçesine dimdik dur ve tereddüt etmeden gölgenin sınırını aş, hatta gülümse.