Heveskar Çevirmen

bu sene önce semih gümüş’ün sonra osman akınhay’ın anı kitaplarını okudum. ikisi de eski tüfek solcu, politik, hemen hemen aynı yaşta, ömürlerini türk yayıncılığına vermiş isimler. ama iki kitap birbirinden bu kadar farklı olabilir. semih gümüş’ünki yaşantı alt başlığıyla yayınlandı, osman bey’inki ise anı (sonsözde otobiyografi deniyor ama bence değil). dün gece anı türünün aynı deneme gibi ne kadar özgür, özgün ve zengin olabileceğini düşündüm. semih gümüş son derece ketum bir anı kitabı yazmışken (çektiğim videoda da söylemiştim) osman akınhay’ınki tüm detayları sonunda kadar anlatıyor. hatta şöyle diyeyim ben aşırı meraklı biriyimdir, sanki benim gibi “eee sonra” diyecekleri düşünüp dipnotlarda bahsettiği isme sonra ne olduğu filan anlatıyor. müthiş bence :) osman bey’in çeviri macerası da öyle. böylesi bir zekaya sahip iki çevirmen tanıdım: biri selahattin özpalabıyıklar biri de osman akınhay oldu. bu arada ilkinin de sular seller gibi anlatmayı sevdiği geldi aklıma, bence bu, bu zeka tipinin bir özelliği. hapishane günleri kendisi gülerek ve hafifleterek anlatsa da beni çok üzdü. çünkü şu an daha da beter bir biçimde devam ediyor her şey. devletin bunca genç insanı alıp öğütmesi, hâlâ, beni delirtti bi okurken. ama çeviri macerası, istanbul, izmir pek heyecanlı ilerliyor. ben de 94’ten 2001’e bilfiil kitap dünyasının içinde olduğumdan ne çok ortak mekan, anı, kitap ve tanıdık geldi aklıma. nostalji rüzgarı esti resmen içimde. sonrası görkemli bir batış… hakiki bir solcuya da o yakışır sanki. sistem yayınları ve kişisel gelişim kitapları (hafızamdan silmişim) ve alfa grubunda milenyumla beraber yeni bir iş… devamını merakla bekliyorum. osman akınhay’ın çeviri üzerine söyledikleri, iyi ve kötü üzerine örnekleri, kendisiyle dalga geçmesi, sade ve kısa cümleleri, bazen tek bir kelimeyle geçip gittiği ama aslında ne olduğunu bildiğimiz ve bizi yaralayan olaylar… pek güzel bir kitap vesselam “heveskâr çevirmen”. ikinci ciltte daha romantik bir yolculuk bekliyor sanki bizi