Banu Yıldıran Genç
24 Şubat 2026
çok sevdim. hatta bugün yayınlanan anımı görünce şu cümleyi ablamların ağzından kurmuş bile olabilirim: “bir aileden bir yazar çıkarsa o aile bitmiş demektir.”
üstelik bu otokurmaca romanda iki yazar var, veronica raimo ve abisi. üstün yetenekli abisinin yanında ailenin az yeteneklisi, işte biraz resim yapabileni, çirkin ördeği veronica’nın kırklı yaşlarına geldiğinde anlattığı yaşam hikayesi bu roman.
aileye yabancı değiliz çünkü çatlak italyan aileleri bizimkilerle yarışır. hijyen ve yeni oda yapma delisi baba, romanın bence asıl kahramanı olmaya layık anne, dini inançlı kafası karışık abi ve akrabalar, arkadaşlar, sevgililer…
veronica reimo hatırlamaya başladığı seksenlerden başlayarak bize nasıl böyle bir insan olduğunun resmini çiziyor. ama bu otokurmaca annie ernaux’lardan edouard louis’lerden farklı çünkü veronica alenen iyi bir yalancı. romana adını veren “yalan dolan” da zaten bunu kanıtlıyor. neyin doğru neyin yalan olduğu bize kalmış. ki bence her şeyi öyle bir içtenlikle anlatıyor ki ben yalan da olsa razıyım.
müthiş esprili bir dil, kendisiyle dalga geçen bir karakter, ince detaylar, çok ağır ve ciddi meseleleri bile gülerek savuştururken yine de bizi yaralayabilecek denli güçlü duygular, cümleler.
babasıyla veda ettiği kısım beni belki aynı duyguları yaşadığımız için o kadar etkiledi ki hem güldüm hem ağladım.
şöyle söyleyeyim ben bir roman yazacak olsam, böyle olurdu. o yüzden hafif kıskançlık duyguları içinde veronica reimo iyi ki yazmış diyorum. medusa yayınları müthiş başladı. eren cendey’in çevirisi ise gerçekten çok çok iyi.
