Yalan Dolan

Booker uzun liste adaylarından biri olan Yalan Dolan, yalnızca kadın yazarları yayımlayacak olan yeni yayınevi Medusa'nın ilk kitabı. Kitabın kapağı, çevirmeni, kitabı yayına hazırlayan tanıdık isimler ve hakkındaki güzel yorumlar beni çok heyecanlandırdı. Yüksek olan beklentim karşılandı çok mesudum :) İtalyan edebiyatının genç kalemlerinden Veronica Raimo'nun Yalan Dolan kitabını otokurmaca olarak tanımlamak sanıyorum yanlış olmaz. Kitap bir yandan oldukça nüktedan ve sarkastik fakat bir yandan da oldukça hüzünlü. Yazarın içinde büyüdüğü aile yıllarca terapi alsa da atlatılması zor bir aile zira :) Aşırı kontrolcü, oldukça yargılayıcı, kaygı bozukluğu olan annesi, sürekli kendisiyle yarış halindeki dâhi abisi, garip ve işkolik babası, başlayan biten arkadaşlık ilişkileri, sevgililer, kadın olmanın çetrefilli yolları... Hem çok tanıdık hem de çok özgün bir metin Yalan Dolan. Çok kontrolcü bir ailede büyüdüğüm için okurken çok fazla yerde empati kurdum. Bisiklete binmeyi 35 yaşında öğrenmiş Veronica, ben de düşersin endişesiyle yıllarca uzak tutularak 25 yaşımda öğrendim :) Ama güzel olan şu ki yazar ne öfkeli ne de kırgın bir his veriyor. Sanki onlar öyleydi, ben de bir şekilde bununla yaşamayı öğrendim ve kendimi yeniden özgür bir kadın olarak var ettim diyor sanki. Ben de bisiklete binmekten endişe eden, hiç bilmediği yerlerden eve dönmeye korkan küçük bir kız çocuktan tek başına başka bir ülkeye yolculuk yapabilen, istediği şeyleri gerçekleştirmek için elinden geleni yapan bir kadına dönüştüm. Bu kitabı tek başına başka bir ülkeye giderken uçakta bitireceksin deseler, küçük Yaprak eminim inanmazdı. Kişisel anlatılara yer vermemden de anlaşılacağı gibi çok sevdim. Sevgili Veronica Raimo'nun bu kitabı tam da arka kapakta yazdığı gibi kalabalık ortasında atılan müstehzi bir kahkaha.

Uzun zamandır bir kitabı 24 saat içinde bitirdiğim olmamıştı. Eski bir dostuma kavuşmuş gibi bir his. Çok güldüm, çok hüzünlendim. Emeği geçenlerin ellerine sağlık.

çok sevdim. hatta bugün yayınlanan anımı görünce şu cümleyi ablamların ağzından kurmuş bile olabilirim: “bir aileden bir yazar çıkarsa o aile bitmiş demektir.” üstelik bu otokurmaca romanda iki yazar var, veronica raimo ve abisi. üstün yetenekli abisinin yanında ailenin az yeteneklisi, işte biraz resim yapabileni, çirkin ördeği veronica’nın kırklı yaşlarına geldiğinde anlattığı yaşam hikayesi bu roman. aileye yabancı değiliz çünkü çatlak italyan aileleri bizimkilerle yarışır. hijyen ve yeni oda yapma delisi baba, romanın bence asıl kahramanı olmaya layık anne, dini inançlı kafası karışık abi ve akrabalar, arkadaşlar, sevgililer… veronica reimo hatırlamaya başladığı seksenlerden başlayarak bize nasıl böyle bir insan olduğunun resmini çiziyor. ama bu otokurmaca annie ernaux’lardan edouard louis’lerden farklı çünkü veronica alenen iyi bir yalancı. romana adını veren “yalan dolan” da zaten bunu kanıtlıyor. neyin doğru neyin yalan olduğu bize kalmış. ki bence her şeyi öyle bir içtenlikle anlatıyor ki ben yalan da olsa razıyım. müthiş esprili bir dil, kendisiyle dalga geçen bir karakter, ince detaylar, çok ağır ve ciddi meseleleri bile gülerek savuştururken yine de bizi yaralayabilecek denli güçlü duygular, cümleler. babasıyla veda ettiği kısım beni belki aynı duyguları yaşadığımız için o kadar etkiledi ki hem güldüm hem ağladım. şöyle söyleyeyim ben bir roman yazacak olsam, böyle olurdu. o yüzden hafif kıskançlık duyguları içinde veronica reimo iyi ki yazmış diyorum. medusa yayınları müthiş başladı. eren cendey’in çevirisi ise gerçekten çok çok iyi.