Kırık Rahvan

türk edebiyatında öykü yükselen tür olmaya devam ederken iki ana hatta ilerliyor gibi. biri daha sade, eksilterek yazılan, modern hayata dair, benim de kendimi daha yakın bulduğum hat. diğeri ise gelenekten, taşradan, tarihten beslenen, klasik anlatıcılarla anlatılan, olayın merkezde olduğu hat. semih öztürk’ün önceki kitaplarını okumadım, normalde ilkten başlamayı severim ama üçüncü öykü kitabı “kırık rahvan”ın bahsettiğim ikinci gruba dahil olduğunu söyleyebilirim. geleneksel öykülerden farkı ise hemen hemen bütün öykülerin bir biçimde birbirine teyellenmesi ve yine modern öykünün bir özelliği olarak sonların belirgin olmaması. altı öyküde oluşan kitabın dili dolu dizgin, rahatça akıyor, yapılan işler, karakterler istanbul’la beraber derince işleniyor. argonun, günlük dilin de ustalıklı kullanımıyla hamamlardan, karıncalarla oynanan kumarlardan, güvercinlerle uyuşturucu temin edenlerden mütevellit bir hayal yolculuğuna çıkıyoruz. her şeyi ve her karakterin düşündüğünü açıklayan tanrı anlatıcı yazarın işini pek çok yerde kolaylaştırmış çünkü bazı öykülerde zaman aralığı epey uzun ve geçmişten bahsetmek gerekiyor. genel olarak öykülerde vicdanlı olma, iyi insan olma temaları seziliyor. geleneksel olana dayanan bu tarihi öykülerde uçların bu denli açık bırakılması, cüce meselesi, ayının ne olduğu, karanfil’in, işmar’ın başına gelenleri bilemememiz bana biraz klasikle modernin uyuşamaması gibi geldi. sezdirilen gizemli olaylar bir yere bağlanmıyor, uçlar açık kalıyor. tabii bu yazarın tercihi ama bu bilinmezliği yukarıda bahsettiğim ilk hattaki öykülere daha çok yakıştırıyorum. yine de özellikle hayvan düşmanlarıyla çepeçevre sarıldığımız bu günlerde, korkunç yasanın çıkmasına önayak olanlar yol açtıkları şeylerin farkında bile değilken bu denli hayvanlarla ve elbette sevgiyle dolu öyküler okumak iyi geldi. elinize sağlık semih öztürk.

Semih Öztürk’ün okuduğum ilk kitabı Kırık Rahvan.Okurken bir öykü kitabı okuduğumu sık sık unuttum. Metinler birbirinden bağımsız öyküler gibi görünse de aralarında kurulan bağlar, kitabı zihnimde tek parça bir romana dönüştürdü. Bu geçişler öyle doğal ki, bir hikâyeden diğerine geçerken kopmak yerine daha da derine, detaya çekiliyorsunuz. En çok etkilendiğim şeylerden biri İstanbul’un ve Üsküdar'ın tasviriydi. Belki gurbette olduğum içindir. Şehir, sadece bir arka plan değil; neredeyse yaşayarak hikayeye eşlik ediyordu. Sokaklar, anlar ve detaylar, kullanılan dil o kadar sahici ki, okurken zihnimde çok net bir İstanbul kuruldu.Bir de metinlerin içindeki deneme tadı… Yazarın düşünceyle hikâyeyi iç içe geçirme biçimi çok dengeli. Ne anlatıdan koparıyor ne de düşünceyi yüzeyde bırakıyor. Bu geçişleri okumak ayrı bir keyifti. Dilin sadeliği ve ritmi, anlatılanların ağırlığını daha da görünür kılıyor. Gösterişsiz ama etkili bir anlatım var; tam da bu yüzden hikâyeler uzun süre zihinde kalıyor. Karekterler bir öyküye göre son derece derinlikle kurgulanmış. Kırık Rahvan, sadece iyi yazılmış öykülerden oluşan bir kitap değil; aynı zamanda bütünlüklü bir okuma deneyimi sunuyor. Bende bıraktığı his, bir kitabı bitirmekten çok bir yolculuktan çıkmak gibiydi. Yazarın diğer kitaplarını merakla okuyacağım.