İntermezzo

Normal İnsanlar'dan sonra okuduğum ikinci Sally Rooney romanı oldu İntermezzo. Herkesin elinde gördüğüm ve tüm dünyayı etkisi altına aldığı için okumayı erteliyordum açıkçası. Ama baktım yangını sönecek gibi durmuyor okuyup aradan çıkartmak istedim. Öncelikle beklentimi düşük tuttuğumu söyleyerek başlamalıyım çünkü Normal İnsanlar'ı zor bitirmiş hatta neredeyse kitaptan nefret etmiştim. O zaman bu kadar popüler değildi, henüz dizisi de çekilmemişti. Kitap benim için kötü bir deneyim olarak kalmıştı. Sonra dizisini izleyip çok sevdim ki bence uyarlaması orijinalden daha iyi olan sayılı şeyden biriydi. İntermezzo'yu da geçmiş Rooney deneyimimden hareketle ve tüm dünyada yarattığı hype nedeniyle düşük bir beklentiyle okudum. Sanıyorum ki tam da bu nedenle ne bayıldım ne de nefret ettim. Aralarında 12 yaş olan Peter ve Ivan'ın yas, aşk, büyüme sancısı, kardeşlik gibi kavramlar ekseninde yaşadıklarına tanıklık ediyoruz. Kitap bilinç akışına benzer bir şekilde yazıldığı için ilk birkaç sayfada içine girmek zor olabilir. (Begüm Kovulmaz inanılmaz iyi bir çeviriye daha imza atmış. Zor bir çeviri metni olduğunu tahmin ediyorum. Yağ gibi akan cillop gibi bir metin çıkartmış ortaya gerçekten müthiş bir emek. ) Ama çok kolay okunan, kalınlığına rağmen bir iki günde rahatlıkla bitirilebilecek bir roman. Sizi yormuyor. Bir Netflix dizisi izler gibi rahatlıkla okuyorsunuz. Aşka, ilişkide yaş farkına, açık ilişkiye, cinselliğe dair Rooney'nin kendi fikirlerini karakterler üzerinden bizlere de sorgulatmaya çalıştığını düşündüm. İlişkide olmak kitabın esas meselesi. Bir annenin oğlu olmak, bir babanın oğlu olmak, erkek kardeş olmak, abi olmak, sevgili olmak, arkadaş olmak...Hayatta bulunduğumuz yerlere dair yani esas meselesi. Ah çok uzun anlattım sanırım. Sevdim evet ama bayılmadım da açıkçası. Benim gibi 91 doğumlu kadın bir yazarın tüm dünyada çok konuşulmasını takdir ve mutlulukla takip ediyor olsam da kendisini hâlâ overrated bulduğumu itiraf etmeliyim. Yazdığı her kitap ilerleyen dönemde de çok konuşulacak belli ki. Ben de bakalım bu kez ne anlatmış diyerek alıp okuyacağım. Dilerim bir noktada çok sevdiğim bir eseri de olur ya da olmasa da olur n'apalım.

Sally Rooney hayranı değilim. Daha önce iki kitabını okuyup ortalama bulmuştum. Sallanan yerleri olsa da burun kıvırılacak bir kitap değil. Pek çok "çoksatan" kitaptan daha başarılı olduğunu da söyleyebilirim. Rooney sakin bir tempoda derdini anlatan bir yazar. Kimisi bunu edebiyat için fazla hafif bulurken kimisi de bu rahat okunurluğu için elinden düşürmüyor kitabı. Sezar'ın hakkını veriyor ve bu sefer olmuş diyorum.

Sally Rooney'den okuduğum ilk kitap. Açıkçası dilinin saflığını, tek tonda sürsede anlatısındaki zerafeti beğendiğimi söylemeliyim. Bir ailenin, toplumun içinde dokus olduğumuz özellikle iki kardeşin yaşadıkları derinlemesine ve güzel aktarılmış. Ancak şu "Goodreads Fiction" ödülünü hiç anlayamadım. Yanlış anlaşılmasın; iyi yazar iyi dil, iyi renk ama o kadar benim için. Tüm metin boyunca kadın erkek, anne, hayalet baba, kardeşler, onların ilişkide oldukları üç kadın üzerinden monoton bir anlatı vardı. Tüm eser boyunca sondaki (spoiler!) sevgi gösterisi, ailenin önemi paragraflarına kadar kurguda hiçbir şey olmadığını düşündüm. Gerçekten tek çizgi bir anlatı. Kavga sahnesi, bölümü hariç. "Normal İnsanlar"ı okumayı çok istiyordum ama sanırım uzun süre Sally Rooney okumayacağım.