Hınçahınç

d figen şakacı son romanı hınçahınç’da pek de yabancı olmadığımız bir şeyi hınç kültürünü anlatıyor aslında. gezi olaylarından birkaç yıl sonra başlayıp 15 temmuz’u geçen günlerde biten romanda, istanbul’un kıyısındaki bir varoş mahallesi, yeni mahalle ve sakinleri odak noktasında. arif, serde ve demâr’ın arkadaşlıkları, bu üç gencin ayrı ayrı kaybolmuşlukları bizler için çok tanıdık. tüm dünyada y-z kuşaklarının çıkışsızlığı, kaybolmuşluğu, ekonomik ve politik olarak mahvedilmiş bir dünyada umutlarının olmaması benzer. burada da sevgisiz bir ailede büyüyen arif’in zorla babasının kahvesinde çalışması ve içindeki kin, pek de yetenekli olmayan serde’nin mahalle takımındaki futbolculuğu ve boşvermişliği, babası intihar ettikten sonra üvey annesiyle yaşamak ve zengin evlerinde temizlikçilik yapmak zorunda kalan demâr’ın sınıfsal bunalımı anbean büyüyor. elbette romanda başka pek çok karakter var, figen şakacı ülkenin parlayan yıldızı kentsel dönüşümü de, dayak yiyen ev kadınlarını da, evsiz barksızları, delirmişleri de katmış anlattıklarının arasına ve açıkçası bence metne biraz fazla gelmiş. üç arkadaşın ilerleyen hikâyesinin dışında ananın a’sı, üvey anne üveyik’in hayat hikayesi, gülistan’ın oğluyla kavgası derken memleketteki pek çok dertle herhal oluyoruz. bu anlatılanlar parça parça olduğundan bütünlüğe de katkı sağlamıyor. evet farklı hayatla öğreniyoruz, yeni mahalle’yi daha iyi tanıyoruz ama derinleşemeyen üveyik ve ananın a’sı beni pek tatmin etmiyor mesela kurgusal anlamda. ama evet yazarın asıl istediği “yeni türküye” panoramasıysa, sonuna kadar verilmiş. dayak yiyeni, linç edileni, hakkını arayanı sadece izleyen, hiçbir şey yapmayan, vur kafasına al lokmasını yeni türkiye. gerekirse kavgaya karışır, haklının yanında durur, o kadar. figen şakacı özellikle gençlerin dertlerine eğildiği için bunı yeni neslin jargonuyla yapmaya çalışmış, bence bunda başarılı da olmuş. metnin akıp gitmesinde senaryo yazarı olmasının payının büyük olduğunu düşünüyorum her okuduğumda :)