Aylak Adam

Benim bu kitaba inceleme yazacak kapasitem var mı ki? Neyse bir deneyelim bakalım :d Hayatın anlam arayışında kaybolmuş, topluma yabancılaşmış, huzursuz 'aylak adamlar'ı okumayı benden çok seven var mıdır bilmiyorum. İsimsiz kahramanımızın varoluşsal yolculuğunu okumaktan aldığım hazzı kelimelere istesem de dökemem. C.'nin aklına girmekte ilk başlarda biraz zorlansanız da ilerleyen sayfalarda başından beri siz de oraya aitmiş gibi hissediyorsunuz. En çok etkilendiğim şey C.'nin küçücük, önemsiz seçimlerinin ve kararlarının B.'yi ıskalamasına neden olması oldu.

Yahu meğer bizim de bir Camus'müz varmış ya... C. gibi bir karakteri Sartre'ın ya da Camus'nun bir anlatısında görsem şaşırır mıyım? Hayır... Çocukluğundan gelen baba travmasını içinde yaşayan, başka kadınların bacaklarına dokunamayan ama bir yandan depresif ve tedirgin öte yandan sevdiği kızı her gün oturup kapısında bekleyecek kadar tutkulu ve iştahlı... Çok karmaşık bir karakter C. Öte yandan dört mevsime yayılan anlatım ve kurgu müthiş, sinemadan çıkıp kusan kızın yanından kahramanımızın teğet geçmesi ve anlık kararların hayatı nasıl etkilediğini mükemmel anlatan bir dil. Çok çabalayan ama bir yere varmayanlar kulübünün özellikle seveceği bir kitap bu... İlk okumayı saymamalı, hızlıca bitirip gerçek tadına varmak için birkaç kez okumalı Aylak Adamı... Fransa'nın Mersault'su varsa bizim de C.'miz var...

YouTube kitap kanalımda Yusuf Atılgan 'ın kitaplarını filozof ve psikanalistlerle yorumladım: https://youtu.be/N7qPdz3QdlE "Aylak Adam, boyuna gerçek bir sevgi arıyor. Bence aradığı sevgi dünyada yoktur." Yusuf Atılgan Hepimiz hayatlarımızın bir döneminde de olsa mutlaka gerçek sevgi yi aramışızdır. Onu tek tutunacak dalımız yapmak istemişizdir, çünkü toplumda o kadar ikiyüzlü ve gülünç olan şeylerin yanında tutunmaya değer olan tek şey gerçek sevgidir. Fakat olmayan bir şeyi aramak da neyin nesidir? Yusuf Atılgan olmayanı arayanlardan biriydi. Sırf bu yüzden o güne kadarki roman türlerine karşı çıkan Yeni Roman türünde eser vermeye başladı. Aslında 50li yıllarda Demokrat Parti ile gelen kentleşmenin etkilerinden sonra 60lı yıllarda dünyada anarşizm, hippicilik, doğallık gibi bireysel özgürlük akımlarının özellikle genç kuşağı etkilediği yıllardan bahsedersek şiirde İkinci Yeni ve romanda da Yeni Roman gibi akımların da nereden geldiğini biraz olsun anlayabiliriz. Peki neden Yusuf Atılgan geçmişin romanına karşı çıkmak istedi? Neden C. adlı bir karakter tasarladı? Neden C nokta? Neden toplumun kalıplarına karşı çıkmak için savaştı? Hegel ’e göre yabancılaşma; insanın bireysel yaratıcılık ve bireyin kendisini tanıma sürecinin bir parçasıdır. Yani ne kadar içine dönersen toplumuna da doğal olarak o kadar tavır almış olursun. Biz de iç özümüzü, toplumumuzdan yabancılaştığımız kadar kendi entelektüel sürecimizi tanımamızın ürünü olarak Goodreads 'i örnek gösterebiliriz. Aylak Adam'daki C. karakteri Goodreads'e katılmış olsaydı muhtemelen sürekli kitap okuma gruplarına katılırdı. Şimdi, biraz daha derinlere inelim. Çünkü C. derin bir adam. Aylak olduğu kadar derin de... Gerçekliğin varlığı, anlam vermeye dayanır; anlam verebilmek ise, anlam veren bir şeyi şart koşar. İşte bu anlam veren şey C. karakterine göre salt bilinçtir; salt bilinç sayesinde ona göre nesneler varolabilirler. C'nin arayışı da salt bilincinin özüdür, Anayurt Oteli'ndeki Zebercet'in yalnızlığı da onun salt özüydü misal. Canistan'daki Selim için de erkeklik ve kendi iktidarını kanıtlamak onun salt özüydü. Husserl 'ın fenomenolojisine göre, şeyler bizim dışımızda varolmaz, onların hepsi bilinçte kurulur. Roman kişileri nesnelerle olan ilişkilerinden dolayı orada bulundukları için kim oldukları ve ne oldukları artık önemli olmamaktadır. Bu nedenle onlara verilecek isimlerin artık eskisi gibi bir önemi, anlamı olmayacaktır. İşte bu yüzden, Atılgan'ın da severek okuduğu bir yazar olan Franz Kafka 'nın Dava ve Şato adlı romanlarında K. adlı bir karakter ya da Atılgan'ın romanında C. ve B. gibi karakterler olmasının nedeni aslında budur. Çünkü esas olan bilinçtir. Hadi bilinç kazısı yapalım! Bilinç akışı türünü pek çoğunuz duymuşsunuzdur, William Faulkner , James Joyce , Virginia Woolf vb. yazarların pek sevdiği bir edebi tarzdır hatta. Peki neden bilinç akışı? Neden bilinç akıyor? Fenomenolojide bilince gerçek görünen gerçektir. Husserl’e göre de nesneler, zihni ilişkiler ve edimler yoluyla nesneler olarak inşa edilmektedirler. E tamam işte. İnsan bilinci de bu nesnelerin gerçekliğini bizzat kuran değil midir? İnsan öznesi merkezleşirken deneyim dışında kalan veya bilince içkin olmayan her şeyin dışlanması, görmezlikten gelinmesi veya paranteze alınması, dış dünyanın yalnızca ama yalnızca bilincin içeriğine indirgenmesi C.'nin bu kadar hızlı kurguya sahip ve daldan dala atlayan bir hayata sahip olmasını, Zebercet'in otel resepsiyonunda işlerini görürken aklına sürekli başka şeyler gelmesini -ve Atılgan'ın da bunları inatla okuruna yansıtmasını- açıklamaz mı? Atılgan da zaten bu yüzden geçmişin romanına ve topluma karşı çıkmak istedi. Çünkü Yeni Roman türü de insanın zihinsel süreçlerini nesneleştirerek yansız bir biçimde anlatırdı. Atılgan'ın hiçbir zaman taraf tuttuğunu göremezdiniz. Herkesin birbirine benzediği, herkesin çeşitli bıyıklara, topuklara ve boyalara sahip olmayı arzuladığı bu toplumda Atılgan neden sürekli bıyık, boya, topuklu ayakkabılar gibi