Sonsuza Dek Sürüyor, Derken Bitiyor

Sonsuza Dek Sürüyor, Derken Bitiyor romanı tıpkı ismi gibi şiirsel bir metin. Her kitabın görsel bir dünyası oluyor ister istemez, bu romanı okurken siyah-beyaz bir dünya hayal ettim. Hayatta en sevdiğim filmlerden biri olan Wings of Desire'ı çağrıştırdı belki de bana biraz. Orada bir meleğin gözlerinden dünyaya bakarız, bu romanda ise ismini bilmediğimiz ölü kadın karakterimizin zihnine konuk oluyoruz. Arafta olduğunu düşündüğümüz, bir kolunu kaybetmiş karakterimizin ve onun gibilerin dünyasında yas, yokluk, doymak bilmez bir açlıkla çevreleniyoruz. Kargalar, bebekler bir sürü metafor var romanda. Bu metaforlara şiirsel anlatımı da eklenince her okura hitap etmeyen deneysel bir metin ortaya çıkıyor. Fakat ben okurken siyah beyaz bir kısa film izliyormuşum gibi hissettiren bu kitabı epey sevdim. Okurken sevip sevmediğimden emin değildim fakat sonlara doğru göğsünde bir ağırlık istediği için göğüs kafesine bir karga yerleştiren tuhaf karakteriyle bağ kurduğumu hissettim. Bu sebepten Ursula K.Le Guin Kurgu Ödülü'nü kazanan Marcken'in diğer yazdığı ve yazacağı eserleri heyecanla bekleyeceğim sanırım.

Kitap başlangıçta beni hemen içine çekti; atmosferi tuhaf ve merak uyandırıcıydı. Ancak ilerledikçe, kısa bir kitap olmasına rağmen okumak beklediğimden daha zorlaştı. Hatta bir noktada ara verip günlerce elime almadım. Sonradan fark ettim ki bu zorluk aslında bilinçli bir tercih: Anlatıcının zihni parçalandıkça anlatı da parçalanıyor. Bu da okur olarak odakta kalmayı zorlaştırıyor ama aynı zamanda karakterin yaşadığı çözülmeyi hissettiriyor. Buna rağmen bazı sahneler (özellikle yaşlı kadınla karşılaşması ve yakalanma kısmı) beni tekrar hikâyeye bağladı ve kitap bir anda akmaya başladı. Anlatıcı sevgilisinin ismini bile hatırlamıyor ama ona duyduğu özlem hâlâ çok güçlü. Bu da kitabın aslında aşkı bir hatıra olarak değil, geriye kalan bir his olarak anlattığını düşündürdü. Kitabın sonu bende net bir kapanış hissi yaratmadı. Aksine, bir boşluk bıraktı. Ama bu rahatsız edici bir boşluk değil; daha çok sessiz, hüzünlü ve devam ediyormuş gibi bir his. Sanki hikâye bitmedi, sadece yavaşça uzaklaştı.