Ruhların Sonbaharı

Ne güzel hikaye! Yetmişli yaşlarında bir kadın olan Addie, komşusu Louis'e giderek, geceleri kendisine gelmesi ve birlikte yatmaları teklifinde bulunuyor. Düşündüğümüz gibi değil, cinsellik içermeyen bu teklif, gecelerin yalnızlığına ve sessizliğine bir deva sanki. Ve bunu denemeye başlıyorlar. Yoğun bir olay örgüsü olmayan hikayede, bir sürü sonra Addie'nin torunu Jamie, çocuğu Gene ve birkaç kasabalı sahnede görünüyor. Bu kısa öykü, döngüsel bir sonla tamamlanıyor. Kitabın edebi olarak çok iddiası olmamasına rağmen; yaşlanmayı, yalnızlığı, sevgiyi, umudu sessiz sakin anlatmasını sevdim. Yazarın kitabı ölümcül bir hastalıkla yatağındayken kısa sürede yazması ve kitabın yayınlanmasını göremeden ölmesini düşününce, hüzünlendim. Yaşama veda ederken, umudu ve sevgiyi son sözlerine dönüştürmesi çok kıymetli. Çevirmen Mehmet Gürsel'e de ayrıca teşekkürler. Addie ve Louis'in naif dünyalarındaki sevgi sizi de sarmalıyor. Hikayesi gibi zarif bir metin. Bazen, bu kadarı da yetiyor. Olduğu gibi.