Ruhların Sonbaharı

70 yaşındaki Adie, bir gün komşusu Louis'in kapısını çalar ve sorar "Benimle yatmak ister misin?" Fakat sevişmekten bahsetmiyordur. Yalnızca uykuya dalmadan önce, yatakta biriyle sohbet etmeye, bağ kurmaya ihtiyaç duyuyordur. Eşlerini kaybetmiş, çocuklarını evlendirip torun torbaya karışmış bu iki yalnız ruhun ikinci baharlarını, yeniden yeşerme, çiçeklenme arzularını okuyoruz. Hayatı güzel kılan o küçücük anların, ömür devam ettikçe her an bizimle olduğuna dair tatlı, minicik bir roman bu. Toplum baskısına kafa tutan bu harika iki karakterin sonunun daha farklı olmasını içten içe istesem de keyifle, bir solukta okudum. Aklıma da hemen İkinci Bahar dizisi geldi. Hanım ve Ali Haydar da aşklarını çocuklarına, mahalleye, platonik aşıklarına inat yaşamaya çalışıyorlardı. Bu romanın "Our Souls at Night" isimli Netflix yapımı bir film uyarlaması da var. Önce okuyup sonra izlemek isteyenler için ben de diğer dostlarım gibi eklemiş olayım.

Ne güzel hikaye! Yetmişli yaşlarında bir kadın olan Addie, komşusu Louis'e giderek, geceleri kendisine gelmesi ve birlikte yatmaları teklifinde bulunuyor. Düşündüğümüz gibi değil, cinsellik içermeyen bu teklif, gecelerin yalnızlığına ve sessizliğine bir deva sanki. Ve bunu denemeye başlıyorlar. Yoğun bir olay örgüsü olmayan hikayede, bir sürü sonra Addie'nin torunu Jamie, çocuğu Gene ve birkaç kasabalı sahnede görünüyor. Bu kısa öykü, döngüsel bir sonla tamamlanıyor. Kitabın edebi olarak çok iddiası olmamasına rağmen; yaşlanmayı, yalnızlığı, sevgiyi, umudu sessiz sakin anlatmasını sevdim. Yazarın kitabı ölümcül bir hastalıkla yatağındayken kısa sürede yazması ve kitabın yayınlanmasını göremeden ölmesini düşününce, hüzünlendim. Yaşama veda ederken, umudu ve sevgiyi son sözlerine dönüştürmesi çok kıymetli. Çevirmen Mehmet Gürsel'e de ayrıca teşekkürler. Addie ve Louis'in naif dünyalarındaki sevgi sizi de sarmalıyor. Hikayesi gibi zarif bir metin. Bazen, bu kadarı da yetiyor. Olduğu gibi.