Mide Ağrısı

Yazma cesaretinden daha zoru var sanırım, yayınlatma cürreti. Ben olan herşey saçılır etrafa, sizin kontrolünüzden çıkar yazdıklarınız, tekinsize yol alır "sizin" olanlar. Hikayeler dolaşır çevrenizde, yazarının evreninden süzülüp gelerek buluşur hepimizle. O hikayeleri, yıllar içinde kendi deneyimlerimiz gibi anımsamaya başlarız. Böyle çeşitlenir, çiçeklenir yaşamlarımız. Tam da bunun bilinciyle, 20'li yaşlarda yazdığı öyküleri, notları, cümlelerini Mide Ağrısı adıyla bir araya getirip yayınlamış Ayça Derin Karabulut. Sunuşunda, belki de edebi kıstaslarla "yeterince iyi değiller" dediği yazıları için, "bana aitler ve onları çok seviyorum" diyerek aslında öykülerde vücud bulan hayatına sahip çıkıyor. Kendimizle ve hayatla kurduğumuz bu bağ, aslında yeterince iyi! Babasından, aşklarına, iç sıkıntısından umuda uzanan öyküler, sanki yaşamında kapladığı hacmi hissetirircesine pek çok mekanda var oluyor. Mezarlıkta, mutfakta, kafede, terasta, sokakta; yaşamın kıyılarında, hassas, kırılgan ve şeffaf bir dil örüyor. Mide Ağrısı'nı okurken, ağrıyı hissediyor ama sanki birazdan geçecek hissine de tutunuyoruz. Özellikle Can Suyu, Antrasit, Mide Ağrısı, Bir Ev Ya Da Bir İz, Rüya 2: Bir İhtiyarın Notları öykülerini çok sevdim. Tüm öykülerde, notlarda, bir şey deniyor Karabulut: "Kelimelerle insanları benzetmeye çalışacaktım ama olmuyor. Hiçbir kelime bu kadar acımasız değil." diyor. İnsanı, yaşamı dilde görmeye çalışıyor ve varoluşumuz estetize oluyor. Kendi öykülerimizin izini sürelim Mide Ağrısı'nda. Yer yer aynalara rastlayacağız. O zaman bakalım işte suretimize: "Kelimeler de insanlar gibi" mi?