evren erarslan
24 Şubat 2026
İki kardeşin birbirlerine gönderdikleri mektuplar, bir adama tesadüfi biçimde ulaşmaktadır. Fakat bu iki kardeş 2.Dünya savaşı sırasında yaşamışlardır.
Konu ilgi çekici olarak başlayıp, karakterler gittikçe derinleştikçe konu da dallanıp budaklanıyor. Nermin Yıldırım iyi bir yazar. Kelimeleri ve psikolojik çözümlemeleri çok iyi kullanıyor. Buraya kadar hiç bir problem yok. Fakat öyle bir dallandırıyor ki bu kitapta olayları, 3-4 kitaba yetecek ayrı durumlar ortaya çıkıyor. Yarısından sonra devam etmekte zorlandım. Beni kitaptan koparan başka bir durum ise hemen hemen tüm kitaplarında aynı psikolojik bozuklukları anlatması. Kabak tadına yaklaşıyor artık her romanda farklı karakterlerin aynı durumlarda bulunması.
Başka bir kabak tadı da Nermin hanımın her yeni kitapta kullandığı yeni bir kelime. Önceki kitaplarında "Halbuse" vardı mesela hatırladığım, bu kitapta "Hülasa". Neredeyse 50 kez kullanılmış. Çok fazla uzaklaştıracak etken olsa da sonuna kadar gelebildim. Çünkü anlatım dili çok başarılı.













