Normal İnsanlar

Büyüdükleri kasabanın, biri ortalamanın altında, diğeri üstünde iki uç ekonomik sınıfından gelen bir çiftin farklı şekillerde önemsedikleri "normal olma isteği" varlığında ilişkilerinin -inişleri ve çıkışlarıyla- nasıl şekillendiğini anlatan bir roman. Kitap boyunca aranan bu normallik "başkaları ne düşünür" fikri ile sunuluyor hemen her zaman. Kitabın bir başka teması da ilişkilerde otorite ve tahakküm. Bu ikisi birlikte düşünüldüğünde kitabın sorunda normalliğin "başkalarının birey üzerindeki otoritesi' olarak tanımlanabileceği bir noktaya vardığını düşünüyorum. Bu noktaya, hem başkalarının taleplerini hem de bireyin kendi şartlanmalarını sunarak iki yönden de varmak ve bu sayede çemberi kapatarak kendince net bir resim çizme arzusu da güdüyor sanırım yazar. Amacı buysa eğer buna ne kadar ulaştığı ve çizdiği resmin ne kadar net ve çerçevenin ne kadar dolu olduğu tartışmalı bence. Belirli anlarda gerçekleşen olaylar etrafında kurulan ve bu olayların çağrıştırdığı diğerlerini flashback-vari hatırlamalar şeklinde sunulması ile derinleştirilen bölümler kronolojik bir şekilde birbirlerini takip ediyor. Ama ben, özellikle daha önceki bir bölümde sunulan şeylerin yeni bir bölümde karşımıza çıktığında, ilk kez karşılaşıyomuşuz gibi açıklanması gibi durumlardan ötürü, bölümler arası bağlılığı zayıf buldum. Bende bir roman bütünlüğündense, kopuk öyküler birlikteliği gibi bir algı yarattı. Sonuç olarak, benim için iki ile üç yıldız arasında kalan bir eser oldu. Sordurduğu bir iki soru için üç vermeye yatkın olabilirdim ama hem soruların kuvvetine bağlı olarak yaratacağı etkinin kısa olacağını düşündüğüm için, hem de kitap boyunca yaptığı tartışmanın ve argümanlarının zayıf olduğunu düşündüğüm için son tercihim iki yönünde olacak.

Kuşağın yaşantısını, dertlerini, mutluluklarını, birbirleriyle paylaştıklarını sonunda wattpadlardan veya bloglardan değil bir romandan okuduğum için oldukça mutluyum. Özellikle belirli bir yaştan sonraki insanlara kitabın "basit" gelebileceğinin farkındayım fakat onlar da bu kuşağı biraz daha tanımak istiyorlarsa bu kitapta bir şeyler bulabilirler kendilerine. Bu kitap elbette y kuşağının manifestosu değil; ama özellikle de hayatında kalıplaşmış ilişkilerin dışında, kendisinin dahi halihazırdaki kavramlarla tanımlayamadığı ilişkiler yaşamış insanlar için kendi yaşantılarından çokça şey bulabilecekleri bir kitap.

yine deliler gibi övülen -hem de dünyaca- ve allah allah diyerek şaşkınlıkla okuduğum bir kitap. allah allah diyerek de bitirdim. gayet ortalama bir kitap niye bu kadar olay oldu ve nasıl bu kadar ödül aldı? ve bu kez kaynak dili bildiğim için çok net söylüyorum büyük bir beklentiyle yayımlanan (yine bence) "upmarket fiction"ı bayağı fena bir biçimde basmışlar. yanlış kullanılan deyimler, gereksiz yer yön zarfları ve kişi zamirleri göze batıyor. sally rooney bence anlattığı konuya uymayan bir anlatım tarzı seçtiği için romanın içine girmek zor. oysa biz bu biçimin şahikasını rachel cusk'ta, leila slimani'de filan gördük. onlarda konuya uyuyordu bu uzak ve resmi biçim. aşk hikayesine hiç olmamış. marianne'a verilmek istenen psikolojik derinlik çok basitti. ve aliye rona tarzı anne ve abi bayağı yapıştırma gibiydi. oğlanı zati pek tanıyamadık, dayaklık olması dışında. y kuşağı romanı diye çok pohpohlandı. dublin'deki y kuşağı da iğrençmiş hakkaten. kuşak romanı olarak da beni tahmin etmedi açıkçası.